ตามล่าหากิ้งกือมังกรสีชมพูที่หุบป่าตาด MO Memoir 2559 Jan 15 Fri

พูดถึง "กิ้งกือ" คนจำนวนไม่น้อยคงคิดถึงสัตว์ที่มีขาเล็ก ๆ เต็มไปหมดแถมน่าขยะแขยง พูดถึง "มังกร" คนส่วนใหญ่คงนึกถึงสัตว์ตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยพละกำลัง พูดถึง "สีชมพู" คนทั่วไปคงนึกถึงความรักความอ่อนหวานและความน่ารัก แล้วพอรวมทั้งสามคำเป็น "กิ้งกือมังกรสีชมพู" ล่ะ คุณนึกถึงตัวที่มีหน้าตาอย่างไร ตอนแรกที่ผมได้ยินชื่อก็นึกไม่ออกหรอกครับ คนที่บอกให้ผมไปดูหมุดโลกบนยอดเขาสะแกกรังเขาก็บอกให้ลองไปตามหาสัตว์ชนิดนี้ดู แต่ไม่รู้ว่าจะได้เห็นหรือเปล่าเพราะมันไม่ใช่ฤดูกาลของมัน ผมก็เลยอดเห็นตัวจริง (ส่วนลูกผมดีใจที่ไม่ต้องเจอตัวจริง) เห็นแต่ป้ายที่ประชาสัมพันธ์ที่เขาติดตั้งไว้ใน "หุบป่าตาด"
 

รูปที่ ๑ ป้ายข้อมูล "กิ้งกือมังกรสีชมพู" ที่ติดตั้งไว้ในหุบป่าตาด บอกว่าจะพบเห็นได้ในช่วงเดือนสิงหาคมถึงพฤศจิกายนของทุกปี ซึ่งคงเป็นช่วงที่มีฝนตกและป่าชุ่มชื้น สงสัยว่าพ้นจากเวลานี้มันคงหลบไปจำศีลอยู่

ออกจากเขตอนุรักษ์พันธ์สัตว์ป่าห้วยขาแห้งก็ร่วมบ่ายสามโมงแล้ว เห็นว่ายังพอมีเวลา เพราะยังไม่อยากขับรถเข้ากรุงเทพเร็วเกินไป กลัวจะไปถึงเวลาเลิกงานตอนเย็นรถจะติดมาก (วางแผนดูดวงอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาที่เขื่อนกระเสียว และหาข้าวเย็นกินระหว่างทางก่อนจะเข้ากรุงเทพ) ก็เลยแวะเข้าเยี่ยมชมหุบป่าตาดสักหน่อยก่อนที่อุทยานจะปิด (เขาปิดไม่ให้เข้าเยี่ยมชม ๑๖.๓๐ น) ทางเข้าหุบป่าตาดผมใช้เส้นทางหลวง ๓๔๓๘ ที่เชื่อมระหว่าง อ. หนองฉาง กับ อ. ลานสัก จ. อุทัยธานี มีป้ายบอกทางชัดเจน ใช้ทางเข้าเดียวกันกับ "เขาปลาร้า" ซึ่งก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของ จ. อุทัยธานี
 

รูปที่ ๒ ทางเข้าหุบป่าตาดใช้เส้นทางเดียวกับทางเข้า "เขาปลาร้า" มีคนเขาแนะนำว่าถ้ามีเวลาก็ให้ไปลองเดินขึ้นเขาปลาร้าดู จะได้รู้ว่าตอนตัวเองมีสภาพเป็นปลาร้าแล้วจะเป็นอย่างไร รูปนี้ถ่ายเมื่ออกมาจากทางหลวง ๓๔๓๘ แล้ว ข้างหน้าเป็นทางเข้าวัดมีรูปปั้นยักษ์ยืนเฝ้าอยู่ ทางเข้าหุบป่าตาดให้ขับเข้าไปในวัดเลย

เนื่องจากไปเที่ยวในวันธรรมดา และก็บ่ายมากแล้วด้วย (บางรายแนะนำให้ไปตอนประมาณเที่ยง เพราะเป็นเวลาที่แสงอาทิตย์จะสามารถส่องลงสู่หุบเบื้องล่างได้ แต่ถ้าไม่อยากเจอแดดก็ให้ไปตอนเช้าหรือบ่ายหน่อย หุบมันอยู่ลึกจากยอดเขามาก เลยเที่ยงไปหน่อยแดดก็ส่องลงไม่ถึงพื้นล่างของหุบแล้ว) จึงกลายเป็นนักท่องเที่ยวกลุ่มเดียว (และอาจเป็นกลุ่มสุดท้าย) ที่ไปเที่ยวที่นั่นในเวลานั้น
 

ก่อนเข้าชมก็ต้องจ่ายค่าเข้าชมก่อน ผู้ใหญ่ ๒๐ บาท เด็ก ๑๐ บาท ทางอุทยานมีไฟฉายให้ยืม ไม่ได้มีไว้ให้ส่องดูหินงอกหินย้อยในถ้ำหรอกครับ แต่เป็นเพราะช่องทางเดินเข้าหุบนั้นมีช่องทางเดียว เป็นถ้ำเล็ก ๆ ที่มืด (มองไม่เห็นปลายถ้ำอีกฟากหนึ่ง) แต่ก็เป็นช่วงเส้นทางสั้น ๆ แค่นั้นเอง ผมถามเจ้าหน้าที่ว่าระยะทางเดินไกลไหม ใช้เวลาประมาณเท่าใด ก็ได้คำตอบกลับมาว่าระยะทางเดินไป-กลับประมาณ ๗๐๐ เมตร ช่องทางเข้า-ออกเป็นช่องทางเดิม เพราะมีทางเดินเข้าออกทางเดียว แต่เส้นทางเดินภายในจะเดินวนรอบเป็นวง ถ้าจะเที่ยวที่นี้ก็จะใช้เวลาประมาณครี่งชั่วโมง 
  

คำว่า "หุบ" นี้ถ้าใช้กับลักษณะภูมิประเทศก็จะหมายถึงพื้นที่ที่ล้อมรอบด้วยภูเขาสูงหรือที่สูง จุดแปลกของหุบป่าตาดคือตัวถ้ำที่ใช้เป็นทางเข้า-ออกนั้นมันอยู่ที่ระดับเดียวกันกับพื้นดินข้างนอก แต่พอโผล่พ้นถ้ำออกไปแล้วปรากฏว่าตัวหุบป่าตาดนั้นอยู่ที่ระดับต่ำลงไปอีก (ประมาณว่าเกินสิบเมตรอยู่เหมือนกัน) ต้องเดินไต่บันไดที่เขาทำไว้ให้ลงไปอีก ทำให้สงสัยว่าพื้นดินในหุบนั้นน่าจะซึมซับน้ำได้ดี เพราะไม่เช่นนั้นถ้าเจอฝนตกหนักตรงนี้คงจะไม่ได้เป็นป่า แต่จะกลายเป็นแอ่งน้ำแทน ดังนั้นจะว่าไปแล้วหุบป่าตาดอาจเป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศน์ที่ช่วยในการกักเก็บน้ำฝนให้กลายเป็นน้ำใต้ดิน

เนื่องจากไม่มีกิ้งกือมังกรสีชมพูปรากฏตัวให้เห็น Memoir ฉบับนี้ก็เลยขอเป็นการบันทึกรูปบรรยากาศการเดินท่องเที่ยวในหุบป่าตาดแทนก็แล้วกัน

รูปที่ ๓ บริเวณลานจอดรถและปากทางเข้าเส้นทางเดินเข้าสู่หุบป่าตาด ค่าเข้าเยี่ยมชม ผู้ใหญ่ ๒๐ บาท เด็ก ๑๐ บาท มีไฟฉายให้ยืม เพราะตอนเดินเข้าต้องลอดผ่านถ้ำมืด ๆ แต่ก็เป็นช่วงเส้นทางสั้น ๆ แค่นั้นเอง

รูปที่ ๔ ปากทางเข้าสู่หุบป่าตาด เป็นถ้ำมืด ๆ ที่มองไม่เห็นอีกฝั่งหนึ่ง แต่ก็เป็นเพียงแค่ช่วงสั้น ๆ เลยต้องเอาไฟฉายไปด้วย
 

รูปที่ ๕ เดินแค่นาทีเดียวก็โผล่ออกจากถ้ำ ปรากฏว่ายังต้องเดินลึกลงไปอีก คือสุดทางที่เห็นในรูปแล้วยังต้องเลี้ยวซ้ายลงไปอีก (ระดับพื้นของหุบป่าตาดอยู่ต่ำกว่าปากทางเข้าอยู่มาก) 

รูปที่ ๖ ลงสู่หุบเบื้องล่างก็ต้องเจอกับต้นตาด คือต้นที่เห็นใบคล้าย ๆ ใบมะพร้าวนั่นแหละครับ มีต้นตาดขึ้นเต็มไปหมด เส้นทางเดินอยู่ในสภาพดีและสะอาดด้วย 
  

รูปที่ ๗ ทำความรู้จักต้นตาดกันสักหน่อย ดู ๆ ไปแล้วผมว่ามันก็คล้ายกับต้นจากหรือต้นสาคูอยู่เหมือนกัน
 

รูปที่ ๘ เส้นทางการเดินภายในยังต้องลอดโพรงขนาดใหญ่ใต้ภูเขาไปยังอีกฝั่งหนึ่ง
 

รูปที่ ๙ พ้นจากโพรงดังกล่าวก็ออกมาสู่อีกลานหนึ่งที่ยังคงเต็มไปด้วยต้นตาด

รูปที่ ๑๐ ต้นปอหูช้างต้นนี้งอกอยู่บนก้อนหิน
 

รูปที่ ๑๑ ป้ายอธิบายต้นปอหูช้างในรูปที่ ๘
 

รูปที่ ๑๒ เมื่ออยู่ภายในหุบแล้วมองขึ้นสู่ท้องฟ้า

รูปที่ ๑๓ เดินออกจากหุบป่าตาด ต้องย้อนกลับทางถ้ำที่เดินเข้ามา สิ่งหนึ่งที่ประทับใจก็คือตลอดทางเดินเข้าและออกนั้นไม่ไม่เจอเศษขยะสักชิ้น

รูปที่ ๑๔ บรรยากาศภายในถ้ำที่เชื่อมหุบป่าตาดกับโลกภายนอก
 

รูปที่ ๑๕ ปิดท้ายด้วยอีกรูปหนึ่งของบรรยากาศภายในถ้ำที่เชื่อมหุบป่าตาดกับโลกภายนอก ที่เห็นสว่างเพราะใช้แฟลช

เดินป่าหาหมุดโลกบนยอดเขาสะแกกรัง MO Memoir : Thurday 14 January 2559

"รวมถึงกำหนดให้หมุดสามเหลี่ยมชั้นที่ ๑ หมายเลข ๙๑ “เขาสะแกกรัง” จังหวัดอุทัยธานี เป็นหมุดหลักฐานค่าพิกัดคงที่ และเป็นจุดศูนย์กำเนิดของพื้นหลักฐาน ซึ่งผลจากการคำนวณปรับแก้ครั้งนี้ ให้ถือว่าอยู่บนพื้นหลักฐานอินเดียน ๑๙๗๕ (๒๕๑๘) โดยองค์ประกอบของพื้นหลักฐานนี้ ใช้อิลลิปซอยด์ที่ชื่อเอเวอร์เรส มีจุดศูนย์กำเนิดอยู่ที่หมุดสามเหลี่ยม เขาสะแกกรัง (๙๑) จังหวัดอุทัยธานี พิกัดละติจูดที่ ๑๕ องศา ๒๒ ลิบดา ๕๖.๐๔๘๗ ฟิลิบดา เหนือ ลองจิจูดที่ ๑๐๐ องศา ๐๐ ลิบดา ๕๙.๑๙๐๖ ฟิลิบดา ตะวันออก และความสูงยีออยด์ (N) มีค่า –๒๒.๔๖ เมตร"
 

(จาก http://www.rtsd.mi.th/sections/Geodesy/index.php/historyofgeodesy.html)

หมุดอ้างอิงนี้ตั้งอยู่บนเขาสะแกกรัง อ. เมือง จ. อุทัยธานี ห่างจากวัดสังกัสรัตนคีรีประมาณ 500 เมตร (วัดอยู่บนยอดเขา มีบันไดเดินขึ้นไปได้ หรือจะขับรถขึ้นไปจอดข้างบนก็ได้ ทางไม่ลาดชัดไม่คดเคี้ยวด้วย) ตอนแรกที่เขาบอกให้ผมขึ้นไปดู (ถ้าหากคิดว่าทางมันไม่รกเกินไป) ผมก็สงสัยว่ามันแตกต่างไปจากหมุดอ้างอิงที่เขาใช้ทำแผนที่ที่เห็นวางไว้ตามที่ต่าง ๆ อย่างไร ก็เลยลองค้นข้อมูลดู ทำให้รู้ว่ามันมีความสำคัญกว่าหมุดอ้างอิงหมุดอื่น ๆ ในประเทศไทย เพราะ (ตามที่ผมเข้าใจ) ดูเหมือนว่าหมุดอื่น ๆ ในประเทศไทย ต้องอ้างอิงตำแหน่งที่ตั้งย้อนกลับมายังหมุดที่อยู่บนยอดเขาสะแกกรังหมุดนี้
 

ที่แปลกก็คือมันไม่มีป้ายบอกเชื้อเชิญให้ใครต่อใครขึ้นไปดู มีแต่บอกต่อ ๆ กันด้วยปากว่าถ้ามีเวลา ไหน ๆ ก็ขึ้นไปถึงวัดแล้วก็ให้ลองเดิยไปดู "หมุดโลก" ที่อยู่บนยอดเขาด้วย แต่พอขึ้นไปถึงวัดแล้วก็ไม่ยักมีป้ายบอกซะด้วยว่ามันตั้งอยู่ที่ไหน อาศัยเล็งดูว่ามีคนเดินลุยป่าไปในทิศทางไหนบ้างกันเยอะ ๆ แล้วก็เลือกเดินตามเส้นทางนั้นไป (สรุปว่ามันอยู่อีกฟากหนึ่งตรงข้ามกับวัด อยู่ทางด้านอนุสาวรีย์พระชนกจักรี)
 

หมุดนี้ในข้อมูลจากเว็บกรมแผนที่ทหาร (www.rtsd.mi.th/MapInformatic) ระบุว่าเป็นหมุดหลักฐานแผนที่หมายเลข 3001 ชื่อหมุด OTRI91 (โอทีอาร์ไอเก้าหนึ่ง) อยู่ ณ บนเขาสะแกกรัง อ. เมือง จ. อุทัยธานี ความสำคัญของมันคงจะเป็นเพราะใช้เป็นจุดอ้างอิงพิกัดบนพื้นโลก หมุดประเภทเดียวกันนี้ที่อยู่ใกล้ประเทศไทยทางทิศตะวันตกก็อยู่ในประเทศอินเดีย ทางทิศตะวันออกก็อยู่ในประเทศเวียดนาม

วันนี้ก็ไม่มีอะไร เพียงแค่อยากบันทึกภาพความทรงจำเอาไว้หน่อยว่า ที่หายหน้าหายตาไปหลายวันนั้น ไปโผล่อยู่ในสภาพภูมิประเทศเช่นใดมาบ้างก็แค่นั้นเอง
 

รูปที่ ๑ เส้นทางเดินไปยังที่ตั้งหมุดโลก เดินผ่านอนุสาวรีย์พระชนกจักรีมา ความเจริญมีมาถึงเพียงแค่ขั้นบันได ๔ ขั้นที่เห็นในรูป จะเดินลุยต่อไปก็ทำใจไว้นิดนึง 
 

รูปที่ ๒ ตามเส้นทางที่เดิน อาศัยดูรอยทางที่มีใบไม้อยู่ไม่มาก
 

รูปที่ ๓ เดินไปเรื่อย ๆ จากรูปที่ ๒
 

 รูปที่ ๔ เดินไปเรื่อย ๆ จากรูปที่ ๓ รู้สึกเส้นทางจะรกมากขึ้น

รูปที่ ๕ เดินไปเรื่อย ๆ จากรูปที่ ๔ เริ่มไม่แน่ใจว่าเดินมาถูกทางหรือเปล่า

รูปที่ ๖ เส้นรกแบบนี้ไม่ค่อยชอบ กลัวจะเจองูมาซุ่มอยู่ในพงหญ้าข้างทาง และก็เจอจริง ๆ เป็นงูเขียวพระอินทร์เลื้อยตัดหน้า ตัวยาวกว่า ๒ ฟุตเล็กน้อย แถมวันนั้นลากรองเท้าแตะกับกางเกงขาสั้นไปเดินซะด้วย

รูปที่ ๗ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว
 

รูปที่ ๘ ตำแหน่งของหมุดโลกอยู่ตรงกลาง มีเสาสี่เหลี่ยมสองต้นตั้งป้องกันเอาไว้และใช้เป็นจุดสังเกต

รูปที่ ๙ แต่ถ้าจะเอาแบบพิกัดละเอียดต้องดูที่ศูนย์กลางของหมุดทองเหลืองตัวบน มีแต่คนมาเขียนอะไรก็ไม่รู้เอาไว้เต็มไปหมด วันนั้นเดินลุยเข้าไปกันสองคนกับลูกสาวคนเล็ก (รับหน้าที่เป็นตากล้องไปด้วยในตัว)
 

รูปที่ ๑๐  แสดงรายละเอียดของการวางตำแหน่ง วัน-เวลา และเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบ (ต่อมาได้เป็นเจ้ากรมแผนที่ทหาร)